Hubert de Meijer, de schilder, expositie 1985

 

De schilders Hubert, Hendrick en Hendrik de Meyer
Schilderijen van Huineman 

Overzicht werk Hubert de Meijer (alleen voor geregistreerden)

 

 

 

 Uit de Provinciale Zeeuwse Courant, najaar 1985

 

TERNEUZEN - Hubert de Meyer (75) wijst met z'n wandelstok naar het schilderij. ,,Als je er zo tegenaan kijkt, zal je zeggen: waar is nu dat koolzaad? Nou het zit hier, een klein geel streepje. Het is slechts een impressie. Maar het licht valt er niet goed op hè. Ik zal eens vragen of ze er een zwaardere spot op zetten". Het is de eerste keer dat oud-directeur Hubert de Meyer (door bekenden ook wel HAMA genoemd) van overslagbedrijf August de Meyer in Terneuzen een "groot aantal van z'n schilderijen exposeert". Het Terneuzens museum is er tot de nok toe mee behangen. Er hangen totaal 57 werken van de amateur-schilder. Eigenlijk hangt het een beetje te vol vindt hij, daardoor wordt een enkel schilderij, zoals 'bloeiend koolzaad' wet minder goed belicht. Maar in het algemeen is hij wel tevreden met de tentoonstelling die tot 19 januari duurt.

Er hangen heel oude werken bij, uit de jaren twintig, toen De Meyer bij toeval had ontdekt tekentalent te hebben. ,,Ik moet een jaar of twaalf geweest zijn, toen in de studeerzaal van het 'Canisiuscollege' in Nijmegen een medestudent een Indiaan aan het tekenen was. Dat intrigeerde me. Ik was zelf bezig in de boeken van Karl May en voor ik het wist had ik op de achterkaft van een schrift ook een Indiaan getekend".

Toen hij in de ziekenboeg van het college lag te herstellen van een griepje, begon De Meyer's kunstenaarsbloed pas echt te stromen: ,,Ik had een pasfotootje van keizer Franz Jozef van Oostenrijk, dat werd m'n eerste conté-tekening".

Zonniger

De Meyer deelt z'n werk in drie perioden in. De tijd dat hij als kind potlood en penseel hanteerde (ook zijn eerste schilderij 'Landschap met fazanten', hangs op de tentoonstelling), schilderijen uit de oorlog en recent werk sinds 1979. In de oorlogsjaren ontwikkelde hij onder invloed van oude Nederlandse meesters, die hij kopieerde, een eigen stijl. Het zijn donkere, dreigende lugubere schilderijen, vaak van Terneuzense objecten. Bijvoorbeeld een oude bark die de voormalige Terneuzense zeesluis invaart, de Vluchthaven en het remmingswerk van de Oude Oost-Buitenhaven. De Meyer werd vaak door zijn werk geinspireerd. Er hangen veel schilderijen met schepen, water en industrie. De amateurschilder laat zijn fantasie nogal eens de vrije loop. Hij schilderde de rede van Terneuzen rond 1800 met zeilschepen. Objecten die hij midden in de zomer waarneemt, krijgen uiteindelijk in het kunstwerk een winters karakter. ,,Ik schilder wet ik mooi vind, in feite maak ik de natuur mooier den ze is".

Het nieuwere werk van Hubert de Meyer ziet er wet zonniger uit dan de oorlogsschilderijen. ,,lk bekijk alles met een half dichtgeknepen oog. En na twee keer met m'n ogen knipperen, zit het in m'n kop, dan schilder ik een landschap feilloos uit". De Meyer is dol op kleuren, maar gebruikt ze selectief. Hij wijst naar een landschap met bomen. ,,Een heel beperkt kleurengamma gebruikt in dit doek. Ik hou erg van die kleur groen, het bestaat uit zwart met Indisch "geel". Een enkele keer maakt hij ook gebruik van zwart/wit foto's om die naar eigen inzicht na te schilderen. Kleurenfoto's gebruikt hij niet, omdat hij daardoor bevooroordeeld geraakt wat de kleurenkeuze betreft.

De schilderijen hebben korte eenvoudige titels de meeste spreken voor zich. De titel van een schilderij met twee electriciteits- centrales en een koeltoren werd aan de actualiteit aangepast. Eerst heette het 'Industrie' en De Meyer maakte ervan: 'luchtvervuiling-Industrie'.

Hoewel de schilderijen een beetje naar het impressionisme neigen, wil Hubert de Meyer zijn stijl niet in een bepaald vakje onderbrengen. ,,Ik doe niet aan -ismen. Ik schilder gewoon op de manier zoals ik het leuk vind". De Meyer is niet de enige bewonderaar van zijn werk. Een deel van de tentoongestelde werken is particulier bezit. Het grootste deel is te koop. De prijzen liggen tussen de 250 en 1350 gulden. Zijn meest recente schilderij: 'Schelde met zicht op het Sloe', dat een beetje doet denken aan zijn werk uit de oorlogstijd, is niet te koop.

Eigenlijk heeft Hubert de Meyer er spijt van dat hij geen beroepskunstenaar is geworden. Het bedrijf ging altijd voor, er waren lange perioden dat hij nooit een penseel ter hand nam. ,,Sommige werknemers die horen van de expositie zeggen: nooit geweten dat de oude baas schilderde". De Meyer is er zich van bewust dat hij van schilderen zijn professie had kunnen maken: ,,Ik heb jaren in Antwerpen en Brussel gewoond. Daar had ik eigenlijk de avondacademie moeten volgen. Maar ja, ik had het druk met ander vertier. Uitgaan enzo. Je kunt maar één ding tegelijk doen hè. Kijk, hier nog een meisjeskopje uit de beginperiode. Een beetje flauw met dat open mondje, maar tóch goed, vind je niet?".

 

Onder: aantekening uit het schildercahier van Hubert de Meijer.